ต้นเป็นกอ อยู่ฤดูเดียว ต้นสูงถึง 70 เซนติเมตร ลำต้นสีม่วงเรื่อๆ ใบเรียบ ขอบใบคม มีขนเล็กน้อยตามข้อและริมใบใกล้กาบใบ จำนวนช่อดอก มีตั้งแต่ 5 – 15 สีเขียวปนม่วง แต่ ละช่อมีดอกย่อย 3 – 4 แถว เกสรตัวผู้สีม่วงเข้ม พบทั่วไปออกดอกตลอดปี มีชื่ออื่น ๆเช่น หญ้านกเขา หญ้าปล้อง
ไม่มีหมวดหมู่
หญ้าชนิดนี้มีแหล่งกำเนินจากออสเตรเลีย เข้ามาในประเทศไทยเป็นเวลานานและเจริญงอกงามจนกลายเป็นหญ้าพื้นบ้าน พบทั่วไปในที่ดอน เป็นหญ้าที่ทอดนอนไปตามพื้นดิน ตามข้อจะมีรากแทบทุกข้อขึ้นเป็นกลุ่มหนาแน่นตามกาบใบและโคนใบมีขนหยาบๆ และยาว ดอกมีสีเขียวอ่อน ยาวประมาณ 0.2 เซนติเมตร มีดอกตลอดปี ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดและตา (bud) ตามข้อ
วัชพืช,วัชพืช,วัชพืช,วัชพืช,วัชพืช
ลำต้นทอดข้อไปตามพื้นดิน ช่อดอกตั้งสูงถึง 50 เซนติเมตร ขอบใบด้านหนึ่งหยัก เป็นคลื่น อีกด้านหนึ่งเรียบ มีตุ่มขน (tubercle-based hair) เห็นชัดทั้งที่กาบใบและข้อต่อระหว่างใบและกาบใบ ช่อดอกสีเขียวแต่ละช่อยาวประมาณ 5 – 15 เซนติเมตร แตกลำต้นตรงข้อและงอกรากตามข้อติดพื้นดิน บางแห่งเรียกหญ้า เครือแดง กล่าวกันว่าเป็นหญ้าที่มีคุณค่าทางอาหารสูง สามารถใช้เลี้ยงสัตว์ได้
วัชพืชใบแคบ,วัชพืชใบแคบ,วัชพืชใบแคบ,วัชพืชใบแคบ
ลำต้นตั้งเป็นกอสูงประมาณ 50 เซนติเมตร เมื่อแตกยอดขึ้นไปสูงๆ ต้นจะเอนนอนไปตามพื้นและแตกต้นใหม่ตามข้อ ลำต้นแบนและอ่อนรากหยั่งดิน ใบเรียวยาว รอยต่อระหว่างกาบใบและใบเห็นชัดและมีขนยาวคล้ายสำลี ก้านช่อดอกส่งขึ้นสูงที่ปลายก้านช่อแตกเป็นช่อดอกย่อย 4 – 5 ช่อ
ไม่มีหมวดหมู่
หญ้าชนิดนี้ลำ ต้นตั้ง สูงประมาณ 40-50 เซนติเมตร มีไหลแตกออกจากโคนต้น ข้อที่ติดอยู่กับพื้นดินจะออกราก และแตกยอดออกเป็นต้นใหม่ได้ ต้นอ่อนจะมีลำ ต้นแบน ขอบใบมีขนเห็นชัด ช่อดอกแตกเป็นแฉกจากจุดเดียวกันมีตั้งแต่ 3-5 แฉก แต่ละแฉกยาวประมาณ 3 เซนติเมตร